Afscheid nemen vind ik lastig en veranderingen in mijn leven maken me angstig en onzeker. Want wat nou als ik de verkeerde keuze maak? Wat blijft er dan van me over? En hoe veer ik daar weer van terug? Met oude destructieve middelen? Je leest het al, dit zijn best heftige gedachten. Dat grijze gebied blijft een uitdaging, laat staan dat ik in positieve zin durf te fantaseren over de kansen die een verandering ook met zich mee kunnen brengen. Ik neig toch vrij snel naar die negatieve kant en blijf dan waar ik ben. Tegen beter weten in ga ik stug door, totdat mijn lichaam op een dag niet meer wil. Tja, als je alle mentale waarschuwingen in de wind slaat, dan komt de man met de hamer vanzelf en die kent geen genade. Wie niet horen wil, moet maar voelen…

En geloof me, dat was echt niet fijn, maar het opende wel mijn ogen. Je kunt jezelf ook helemaal de vernieling in helpen door ergens te blijven waar je niet meer gelukkig bent en slechts doorgaat omdat het veilig en vertrouwd is. Uiteindelijk is dat niet genoeg. Ook ik moest dat constateren. Dus na heel veel huilbuien, frustratie, paniek, angst, slapeloze nachten (Ja, het kan bij mij nooit normaal of gedoseerd, haha.) en gesprekken heb ik eind januari de keuze gemaakt om na 7,5 jaar trouwe dienst als vrijwilliger bij Stichting Borderline te stoppen waar ik (hoofd)redacteur was van de nieuwsbrief (mijn kindje) en af en toe ook voorlichting gaf. 

Ik merkte al best een tijd dat de nieuwsbrief me niet meer die voldoening gaf die ik vroeger wel voelde, maar ik bleef ertegen vechten. Met mijn boek op komst, het soort lezingen wat ik wil gaan geven in de toekomst en mijn eigen ambities, maakten het op een gegeven moment onmogelijk om door te gaan. Ik leek het ontgroeid te zijn; het was tijd voor nieuwe uitdagingen. Ik vond het lastig om die beslissende mail te sturen, maar door mijn eigen openheid kreeg ik hele fijne reacties vol begrip en lieve woorden. Per 1 maart ben ik officieel geen vrijwilliger meer van Stichting Borderline. Ik voel heel veel rust, er ontstaan mooie, nieuwe samenwerkingen die ik niet geregisseerd heb en ik kan al mijn beperkte tijd en energie in mijn eigen ontwikkeling stoppen. Is dat het niet waar het uiteindelijk allemaal om gaat? Soms loslaten om voor jezelf te kiezen?