Anika (41) vertelt in Ik mis je over haar moeder Monica, die overleed aan MS. “De grond zakte onder mijn voeten vandaan, ik kreeg kippenvel op mijn hele lijf. Een leven zonder mijn moeder kon ik me nog helemaal niet voorstellen.”

Vage klachten
“Eind 2004 kreeg mijn moeder vage klachten. Ze was vermoeid, vergeetachtig en ze at steeds minder. Ik schrok van hoe snel ze afviel. Mijn moeder was nooit een prater, ze heeft veel meegemaakt in haar leven en ik dacht dat onverwerkte trauma’s naar boven kwamen. Toch maakten we voor de zekerheid een afspraak bij de huisarts. Die concludeerde een depressie. Mijn zusje en ik vertrouwden het niet en lieten een second opinion maken. Ze had opeens ook moeite met praten en waggelde soms, alsof ze dronken was.

In het ziekenhuis werd een hersenscan gemaakt. Mijn zusje en ik gingen mee naar het uitslaggesprek. ‘We hebben slecht nieuws,’ zei de arts, ‘het is een progressieve vorm van MS.’ Ik schrok van dat bericht, maar de grootste schok kwam toen de arts zei dat haar levensverwachting nog maximaal vijf jaar was. De grond zakte onder mijn voeten vandaan, ik kreeg kippenvel op mijn hele lijf. Een leven zonder mijn moeder kon ik me nog helemaal niet voorstellen. Ik vond het zo onwerkelijk. Ik wilde absoluut niet dat ze kwam te overlijden.”

Jaren ziek
“Haar gezondheid is snel bergafwaarts gegaan. Ze werd incontinent, ik vond haar regelmatig in haar eigen ontlasting. Het was zo mensonterend dat ik het amper aankon. Mijn zelfverdedigingsmechanisme was veel slapen zodat ik er niet aan hoefde te denken. Mijn relatie leed eronder. Ik wilde er onvoorwaardelijk voor mijn moeder zijn, maar daardoor vergat ik mezelf.

Jarenlang ging het zo door. Ze kon niet meer praten, niet meer lopen. Vlak voor haar overlijden had ze een opleving. Ze praatte heel even weer. Het was zo fijn om haar stem nog een keer te horen. Ik zag de vertrouwde blik in haar ogen. Ze was voor heel even weer de moeder die ik altijd al had gehad. Mijn zusje en ik vroegen of we het in al die jaren goed hadden gedaan, de zorg voor haar dragen, ons leven leiden. Ze knikte. ‘Jullie hebben het goed gedaan, meiden.’

Een week later is ze overleden. We hebben continu aan haar bed gestaan en net op het moment dat we er even niet waren, piepte ze er tussenuit. Dat had ze ook altijd gezegd: ‘Ik wil niet dat jullie mij zien gaan’. Ze heeft zich aan haar woord gehouden. Haar laatste daad uit moederliefde.”

Monica overleed op 10 maart 2011, zij werd slechts 53 jaar.

TEKST: KIM PALMACCIO
BEELD: PRIVÉBEELD
DATUM: 17 DECEMBER 2023
TIJDSCHRIFT: FLAIR