‘Everybody groove to the music. Everybody jam. Ahhh…’ Terwijl de debuutsingle van de Backstreet Boys keihard door de boxen schalt in mijn slaapkamer, zing ik foutloos mee en doe daarnaast de dansroutine die bij dit liedje hoort. Ik ben 15 jaar, draag een zwarte joggingbroek, een lange, blauwe blouse en een mouwloos vest. Mijn haren zijn strak naar achteren gekamd, ik draag een pet achterstevoren en mijn bus haarspray fungeert als microfoon.

Ook bij het volgende liedje zing en dans ik alsof mijn leven ervan afhangt. Na een stukje a-capella verplaats ik me naar mijn hoogslaper voor de solo van Nick, de jongste en populairste Backstreet Boy. Het publiek wordt hysterisch als hij alleen de bühne in Frankfurt betreedt en Heaven In Your Eyes inzet, net als ik. Ik zwaai naar de ingebeelde tienermeisjes die oorverdovend gillen, lach en voel me even een aanbeden superster. Wat moet dat een prachtig leven zijn.

Tijdens het tweede couplet hoor ik opeens harde stemmen tegen elkaar tekeer gaan. Ik stop met zingen…
‘Dan zoek je het verdomme maar uit. Rot toch op.’ Dat is onmiskenbaar mijn moeder.
‘Je moet eens naar jezelf kijken, je maakt me zo boos,’ schreeuwt iemand gefrustreerd terug. Ja, dat is Martijn, mijn moeders vriend, die sinds een tijdje bij ons woont. Waarom weet ik eigenlijk niet, want ze maken al maanden vooral ruzie. Is dat echte liefde? Ik voel hoe de tranen over mijn wangen glijden en mijn lichaam verkrampt. Waarom hebben mijn ouders het niet samen gered? Ik wil gewoon een blij gezin, eentje waarin iedereen gelukkig is.
‘Wegwezen, klootzak,’ klinkt het weer en na die woorden hoor ik niet veel later de voordeur met een knal dichtslaan.
Vanuit mijn hoogslaper tuur ik uit het raam en vraag me af of de buren iets meekrijgen van de ruzies die hier in huis plaatsvinden. Dat kan toch bijna niet anders? Zo dik zijn de muren nou ook wel weer niet.
Ik zet de cd uit. Pijnlijke leegte vult de ruimte nu de Backstreet Boys zijn gestopt met zingen en ik veeg mijn tranen weg. Ik heb geen zin meer om wereldberoemd te zijn, laat mij maar even met rust. Ik ben benieuwd of Martijn voor het avondeten weer thuis is…

Backstreet Boys (BSB) is een Amerikaanse boyband die vanaf 1995 in rap tempo de wereld veroverde met verschillende hitsingles en succesvolle albums. De groep bestaat uit een vijftal leuke jongens tussen de 16 en de 25 jaar die na het stoppen van hun voorganger Take That de vele ontroostbare meisjes weer perspectief gaven. Zo simpel kon het toen zijn.

Ik was verkocht na de tweede single I’ll never break your heart, een mierzoete ballade, waarvan de bijbehorende videoclip was opgenomen in de sneeuw. Het zag er allemaal zo idyllisch uit. Ik werd op slag verliefd op de blonde Nick die in zijn witte kabeltrui zwoel in de camera keek. Hij was in één woord fantastisch, maar ik voelde ook een klik met Brian, AJ, Howie en Kevin. De liedjes, hun dansjes, de vijf verschillende persoonlijkheden; alles leek te kloppen en ik werd een enorme fan van de Backstreet Boys. Mijn kamer kwam al snel vol te hangen met hun posters en via de tv-zenders TMF en MTV bleef ik op de hoogte van al het nieuws bij gebrek aan internet en sociale media. Op dat moment wist ik niet dat de Backstreet Boys decennia later nog steeds een grote rol in mijn leven zouden spelen…

Mijn puberteit was een roerige tijd. De scheiding van mijn ouders had mijn onbevangenheid vernietigd en ik moest ontzettend wennen aan de nieuwe situatie. Gelukkig bleef mijn vader in beeld, maar het voorkwam niet dat ik een depressie ontwikkelde en elke avond wanhopig bad om een hereniging van mijn ouders. Dat gebeurde niet, mijn moeder werd namelijk verliefd op een andere man en daardoor was ik ontroostbaar. Toen er binnen hun relatie veel spanning ontstond, voelde ik me gevangen en zocht mijn heil in een eigen gecreëerde droomwereld. Daar kwamen de Backstreet Boys in beeld. 

Ik had mijn bandje wereldberoemd zien worden en kon me helemaal onderdompelen in hun muziek, de hysterie en de gekte die was losgebarsten. Alles wat het vijftal aanraakte, leek in goud te veranderen. Hun populariteit was eind jaren ’90 absoluut op z’n hoogtepunt en wat kon ik genieten van hun successen, alsof ik er zelf onderdeel van was. Ik fantaseerde over een ontmoeting met mijn idolen, dat ik mee mocht op tournee en elke avond vanaf de eerste rij mocht genieten. Ja, we werden vrienden en ze gaven om mij. We zochten elkaar op, ik kreeg knuffels van ze en Nick nam altijd extra de tijd voor me. Ik werd gezien, gehoord en wilde nooit meer terug naar de realiteit waar ik alleen, verdrietig en eenzaam was. Zij betekenden stabiliteit in een verder onveilige wereld en waren er onvoorwaardelijk voor me. Niemand begreep hoe diep het zat. Hoe populairder de Backstreet Boys werden, hoe slechter het met mij leek te gaan en hoe obsessiever ik werd. Ik was bereid mijn ziel te verkopen, zolang ze maar bij mij bleven en me niet in de steek lieten.

Terwijl de meeste meisjes hun interesse voor de Backstreet Boys na een paar jaar verloren, bleef ik een trouwe fan. Ik zag de jongens vriendinnetjes krijgen, nieuwe liedjes uitbrengen met meer diepgang en zichzelf vocaal ontwikkelen. Ik bezocht de concerten in Nederland en had inmiddels een enorme verzameling merchandise, waaronder verschillende gesigneerde items.

Het vierde album, Black & Blue, kwam uit in november 2000. Niet lang daarna volgde een Amerikaanse tournee, die afgebroken werd toen bleek dat AJ een groot alcohol- en drugsprobleem had en naar een ontwenningskliniek moest. Alle roem en faam was dus blijkbaar niet genoeg om gelukkig te zijn. Ik was er kapot van en snapte niet waarom hij zich moest verdoven, terwijl hij alles had. Mijn droomwereld spatte uit elkaar en mijn eigen leven stortte nog verder in. Ik kreeg namelijk de diagnose borderline en werd ook opgenomen in een kliniek. Depressief, boos en ongelukkig was ik en mijn hechte band met de Backstreet Boys vertoonde scheurtjes. Er kwam jarenlang geen nieuwe muziek uit, AJ bleef kwakkelen, Nick deed een solotour en ik hunkerde naar vervlogen tijden.

Begin 2005 kwamen de Backstreet Boys naar Keulen om hun comeback aan te kondigen en ik bemachtigde twee felbegeerde kaartjes voor dat exclusieve concert via eBay. Ik was in extase. Ik worstelde nog steeds met mijn mentale gezondheid, maar de terugkeer van de Backstreet Boys gaf zo’n enorme boost dat ik de hele wereld aankon. Het concert vond in een klein zaaltje plaats en niet eerder was ik zo dichtbij geweest. Ik was getuige van iets heel bijzonders.

In de jaren die volgden bezocht ik ook shows in het buitenland en had ik het geluk om de Backstreet Boys via een meet & greet eindelijk te ontmoeten. Op dat moment had Kevin tijdelijk de groep verlaten, maar dat kon mijn enthousiasme niet temmen. 6 april 2008 was dé dag en tijdens de soundcheck, de ontmoeting en het daaropvolgende concert kon ik alleen maar intens genieten. Ze zagen mij, zwaaiden en reageerden als ik ze riep. Bizar gewoon!

Maar het werd nog beter. Kevin kwam begin 2012 terug bij de band en ik bemachtigde wederom een meet & greet, deze keer voor de In A World Like This Tour in 2014. Ik merkte dat de liedjes nog meer diepgang hadden gekregen, hun stemmen verfijnder waren en dat ze samen nog beter klonken. De Backstreet Boys waren weer compleet en dat moest gevierd worden. De gemaakte foto hangt nog steeds uitvergroot in mijn kamer.


Een langgekoesterde wens kwam uit en ik hoefde er voor het eerst niet meer voor te vluchten in een droomwereld. Ik had met keihard werken in therapie geleerd om met mijn eigen problematiek om te gaan en onder andere mijn woedeaanvallen, zelfbeschadiging, stemmingswisselingen en depressies onder controle te krijgen. Eerst voelde dat erg onwennig, maar het lukte me steeds beter. De Backstreet Boys waren er op mijn zwartste momenten en hebben daarmee mijn leven gered. Hun muziek bleef een uitlaatklep, maar nu veel meer op een gezondere manier.

Inmiddels zijn mijn helden tien studioalbums verder en bestaan ze alweer ruim dertig jaar. Ook ben ik anno 2023* nog altijd een toegewijde BSB-fan. Met hun laatste DNA Tour hebben die vijf uit Orlando, Florida nogmaals wereldwijd bewezen Larger Than Life te zijn. En ik? Ik geniet nog steeds van hun muziek, maar heb ze niet meer nodig om te overleven en ben gelukkiger dan ooit!

Anika Rooke

Dit verhaal is onlangs verschenen in de muziekbundel ‘De Blues’ van Uitgeverij Tobi Vroegh.
* De verhalenwedstrijd vond in 2023 plaats en de presentatie van de bundel op 17 mei 2024.