Hoge pieken, diepe dalen; het blijft toch een beetje the story of my life. Vliegen is heerlijk, crashen doet vooral pijn. En ook al zijn de periodes tegenwoordig minder lang, ze blijven bijzonder intens. Mezelf bij elkaar rapen en dan weer opstaan is best een dingetje. Sterker nog, ik kan het niet altijd zelf. Ik prijs mezelf gelukkig met een vader en zusje die me elke keer die spreekwoordelijke schop onder mijn kont durven te geven om alles weer in het juiste perspectief te kunnen zien. Want ja, mijn hoofd gaat maar door en brengt me dan op duistere plekken. En nee, slapen lost dat probleem niet op, ook al denk ik nog steeds eigenwijs van wel.

Maar hey, ik ben weer in het land der levenden en wil mijn radiostilte graag doorbreken met een korte terugblik op de Publieksdag van Stichting Borderline, die afgelopen zaterdag plaatsvond. Ook dit jaar mocht ik mijn boek Over the borderline promoten en verkopen en had ik de mooiste gesprekken met lotgenoten en naasten. Dan ben ik zĂł in mijn element en kan ik de hele wereld aan.

Ik heb zelfs Karin Slotema, psychiater en bijzonder hoogleraar persoonlijkheidsstoornissen, na haar voordracht bij de plenaire opening aangesproken en mijn boek onder haar aandacht gebracht. Doodeng, maar ze heeft er mooi eentje gekocht! Hoe gaaf is dat? Ik ben heel benieuwd wat ze inhoudelijk van mijn boek vindt.

De Publieksdag stond ook in het teken van 25 jaar Stichting Borderline en had daardoor een extra feestelijk tintje. Het was erg leuk om oude bekenden weer te zien en te spreken. Ik ben immers bijna acht jaar vrijwilliger geweest in de rol van (hoofd)redacteur van de Nieuwsbrief en later ook als voorlichter. De dag, gevuld met voordrachten, workshops, een muzikale act en een heerlijke lunch, vloog om en rond een uurtje of vijf stuiterde ik nog net niet de deur uit…

Die nacht kon ik niet slapen van de adrenaline. Allerlei ideeĂ«n om mijn lezingen beter te maken, mijn boek nog meer onder de aandacht te brengen, mijn website beter in te zetten, kwamen voorbij. Het was een tsunami aan gedachten, maar op een gegeven moment was het 04.15 uur en sliep ik nog steeds niet… Dat moest veranderen. Met twee oxazepam beĂ«indigde ik mijn fantastische vlucht en kreeg ik de dagen erna de rekening gepresenteerd. Maar van de Publieksdag heb ik dubbel en dwars genoten!