Le Passage is al jarenlang mijn tweede thuis. Sterker nog, ik heb mijn eigen tafel – nummer 25 – en ken al het personeel inmiddels dusdanig goed dat ik graag een praatje met ze maak. Normaliter ben ik er elke donderdag en plak ik daar de koopavond aan vast, maar ook op andere dagen wil ik nog weleens aanschuiven tot aan sluitingstijd. Het ligt een beetje aan de drukte in mijn agenda en mijn mentale gezondheid, maar feit is dat ik nergens zo goed werk als bij Le Passage.

Hier, in deze lunchroom, heb ik het grootste gedeelte van mijn boek Over the borderline geschreven. Ontelbare uren zitten daarin. Door weer en wind was ik er en altijd dankbaar dat ik in rust kon werken aan mijn autobiografie (en nog veel meer) met een lekker broodje in de middag en een fijne maaltijd in de avond. Mijn vader, die inmiddels een paar jaar met pensioen is, schuift nog steeds elke donderdagavond aan en ook mijn zusje en de kinderen komen regelmatig even buurten. Alles kan, alles mag en ik behoor dan ook officieel tot het meubilair. Ik kan me geen betere plek voorstellen. Leuke mensen om me heen, gratis wifi, de hele dag muziek, eten en drinken dat aan tafel wordt geserveerd en zelfs een stopcontact om mijn laptop op te laden als dat nodig is. Wat wil je nog meer, haha!

Ik zou een boek kunnen schrijven van alle avonturen die ik tot nu toe heb beleefd in Le Passage, maar die houd ik lekker voor mezelf. Bovendien ga ik snel starten met het vervolg op Over the borderline, dus ik moet natuurlijk wel mijn plekje warmhouden.

Een leuk detail is dat mijn boekpresentatie hier natuurlijk ook vorig jaar plaatsvond en dat mijn boek Over the borderline sindsdien te koop is bij de kassa. Er hangt zelfs een heuse poster in de ruimte en mijn boek staat – goed in het zicht – op de bar. Hoe gaaf is dat? Ik ben Dennis, de eigenaar van Le Passage, heel dankbaar voor dit alles en vind het geweldig dat we het op deze manier kunnen doen.

Wat mij betreft gaat er de komende jaren niks veranderen aan mijn werkplek – thuis blijven de verleidingen nu eenmaal te groot – en ik heb het hier veel te veel naar mijn zin. Ik proost met mijn eeuwige cola zero met ijs en citroen op nog meer mooie jaren!