Het is de Week van de Psychiatrie. Laat dat nou een mooi bruggetje zijn om Over the borderline weer eens onder de aandacht te brengen. Het afgelopen anderhalf jaar hebben al heel wat mensen mijn boek gelezen, waarin mijn leven met borderline centraal staat, maar ook hoe ik na zestien jaar intensieve therapie weer op eigen benen kan staan.

Ik schreef mijn autobiografie in eerste instantie voor mezelf. Ik wilde mijn verhaal vertellen, bepaalde periodes afsluiten en vooral laten zien dat je met de juiste hulp, doorzettingsvermogen en onvoorwaardelijke steun een gelukkig leven kunt opbouwen. Later hoopte ik dat mijn boek – zeker onder lotgenoten en naasten – ook herkenning en steun bood. Een lichtje in de duisternis en misschien het laatste zetje om zelf hulp te gaan zoeken.

De prachtige recensies op Over the borderline blijven nog steeds binnenkomen. Dat vind ik echt geweldig. Al heel wat lotgenoten lazen mijn boek en zeiden daar het volgende over:

‘Het boek van Anika heeft me gegrepen. Door haar rake manier van schrijven, maar ook door de herkenning en de kracht die het uitademt. Bijzonder mens, die hiermee laat zien hoe het toch ook kan lopen.’

‘Een boek dat mij veel herkenning heeft gegeven. Veel stukken leken net een inkijkje in mijn eigen gedachtes & het leven. Het is fijn om te lezen dat je niet de enige bent.’

‘Het boek van Anika is een aanwinst, het leest vlot. Ze laat de stemmingswisselingen en onzekerheden goed zien.’

‘Een eerlijk geschreven boek, zeer boeiend en aangrijpend om te lezen. Iedereen zou het moeten lezen die een ander veroordeelt met psychische problemen.’

‘Ik had het boek van Anika al gekocht als pre-order, niet wetende dat het een impact zou hebben op mijn persoonlijkheid en gemoedstoestand. Ik ben anders gaan kijken naar mijn eigen emotieregulatiestoornis.’

Hoeveel mooier wil je het nog hebben? Ik ben een dankbare auteur die blijft strijden voor meer begrip als het om psychische problematiek gaat.

Heb jij Over the borderline al gelezen?