Ik voel me als een stuurloos schip op volle zee. Welke kant op is het beste? Laat ik dat weer voor mezelf bepalen of ga ik het nu eindelijk eens anders doen?

In mijn vorige blog over de GLI vertelde ik dat ik me herboren voelde en dat ik mede dankzij de app YAZIO een week als nooit tevoren had. Alles lukte, niets was te gek, totdat vorige week zondag mijn toverformule uitgewerkt was. Ik werd onmiddellijk weer geconfronteerd met de zwaarte in mezelf, extreme vermoeidheid en diepe teleurstelling. Ik dacht echt dat ik mijn nieuwe ritme had gevonden, maar helaas…

De afgelopen week heb ik met de ziel onder mijn arm gelopen. Ik wist het even niet meer, totdat ik afgelopen donderdag met mijn zusje en een vriendin uit eten ging. Natuurlijk kwam de voortgang van de GLI ter sprake. Het tweetal miste daarin mijn eigen input. Wat wil ik? Wat is goed voor mij? En toen kreeg ik een error.

Ik ben zo gewend om de confrontatie met de ander niet aan te gaan, iedereen te pleasen om zo de lieve vrede te bewaren, ook als het volledig indruist tegen alles wat ik ergens diep vanbinnen wel degelijk voel. Tja, dat zelfvertrouwen. Ik ben alles bij elkaar 23 jaar in therapie geweest en sta sinds 2 jaar weer op eigen benen. Dat is wennen, ik word nu geacht zelf mijn routes uit te stippelen en te vertrouwen op mijn aangeleerde vaardigheden. Niemand die mijn handje meer vasthoudt en zegt wat ik moet doen.

Bijzonder hoeveel mijn deelname aan de GLI bij me oproept. Het gaat om zoveel meer dan alleen een gezonde leefstijl aanmeten. Weg uit mijn comfortzone en vooral leren voelen wat je lichaam en geest je proberen te vertellen. Als ik dat blijf negeren kom ik geen stap verder en zal mijn zelfvertrouwen niet groeien.

Het is weer even zoeken naar een nieuw evenwicht, eentje waarin ik bovenaan sta en doe wat voor mij goed voelt, niet omdat Jan, Piet en Margriet roepen dat ik zus of zo moet doen. Ik ben benieuwd…