De afgelopen weken is het redelijk stil op mijn website geweest. Niet omdat het slecht met me ging, maar omdat ik merkte dat ik die ruimte nodig had. En eerlijk; het voelde prima om niet actief op social media te zijn en ook op mijn website was het beduidend rustiger. Alsof ik uit een rijdende sneltrein ben gesprongen en daardoor een bepaald keurslijf van me afgeschud heb. Want heel eerlijk; ik loop al maanden tegen het feit aan dat ik merk dat ik bepaalde zaken ontgroeid ben en simpelweg niet meer de behoefte voel om nieuwe dingen online te delen.

De afgelopen jaren heb ik er alles aan gedaan om mijn boek, mijn lezingen en mijn activiteiten omtrent borderline te promoten, heel zichtbaar te zijn in de hoop nieuwe opdrachten binnen te krijgen. Stoppen was nooit een optie. Ik stelde me continu heel kwetsbaar op door te schrijven over de heftige hobbels in mijn leven, ontelbare lezingen te geven, steun en hoop te bieden met mijn boek en actief te zijn bij diverse organisaties om het stigma op borderline te doorbreken. Altijd ging het weer over borderline, alsof dat mijn totale identiteit betrof, want wie was ik eigenlijk zonder het labeltje borderline?

Daar ben ik het afgelopen half jaar achter de schermen druk mee geweest. Eerst negeerde ik mijn gevoelens totaal en ging ik onverstoorbaar door met hetzelfde, want ik houd nu eenmaal niet van veranderingen. Borderline en ik waren dat eeuwige duo; ik had er zoveel aan te danken en het heeft me zoveel moois gebracht en opgeleverd. Wilde ik dat echt allemaal opgeven door uit die spotlights te stappen?

Ja! Volmondig JA!

De praktijkondersteuner zei vanochtend tegen me: ‘Je bent de afgelopen jaren zo gegroeid in diverse opzichten, borderline zal altijd een deel van je leven blijven, zeker bij triggers, maar het is een gezonde keuze om jezelf verder te willen ontplooien en het stuk borderline niet langer op de eerste plaats te zetten. Anika, je bent een kuiken dat uit het ei kruipt; het ei is gebroken, jij breekt uit, dus je kan niet meer terug. Die beweging is al een tijd bezig. Verzet je er niet langer tegen; ga ontdekken wat het leven nog meer voor je in petto heeft.’

Doodeng, maar wat heb ik er veel zin in! Ik doe dus een paar stappen terug. De vormgeving ervan zal vanzelf volgen. Daar vertrouw ik op.