Faye, Xavi en Sage zijn mijn surrogaatkindjes en ik ben heel dankbaar dat ik zo’n grote en intensieve rol in hun leven mag spelen. Niet alleen als tante en speelkameraadje, maar soms ook wel als tweede moeder. Heel bijzonder en dat gegeven koester ik enorm. Ze weten alle drie niet beter dan dat dinsdag ‘tante Anika-dag’ is. Dan pas ik op en dat doe ik inmiddels al bijna 16 jaar. Faye heeft eigenlijk geen oppas meer nodig, maar vind het stiekem wel heel fijn dat ik dichtbij ben en dat ze haar schoolperikelen ook met mij kan delen als ze daar behoefte aan heeft.

Naast het oppassen zie ik de kinderen soms meerdere keren per week. We vieren feestdagen, verjaardagen en andere gelegenheden samen en gaan ook dagjes op stap met elkaar. Geweldig vind ik dat elke keer weer. Alsof ik mijn eigen jeugd ook weer herbeleef.

Stukje bij beetje weten ze ook steeds meer over mijn leven met borderline en wat dat met mij en de omgeving heeft gedaan. Faye las mijn boek al in 2024 en nu heeft ook mijn neefje van dertien Over the borderline gelezen. Xavi las het boek met veel aandacht en schreef er na afloop het volgende over:

Ik heb het boek Over the borderline gelezen van mijn tante Anika Rooke. Haar boek is al een tijdje uit, maar ik mocht het nu pas lezen. Ik vond het een heel interessant boek, omdat ik nu veel meer weet over het leven van mijn tante, maar ook over dat van mijn moeder, oma en opa. Ik snap nu beter hoe het leven is als je borderline hebt en wat het doet met je. Ook met de mensen om je heen.

Ik vind dat mensen met borderline dit boek moeten lezen, zodat ze er misschien beter mee leren omgaan. En dat is ook fijn voor hun naasten. 

Ik ben heel trots op mijn tante en vind dat ze heel goed kan schrijven. Ik zou het boek aan iedereen aanraden, maar het is wel een heftig verhaal.

Ik geef haar boek 5 sterren.

Zo trots als een pauw ben ik!!!!! Dit kwam wel even binnen. Ik heb nog een tijdje met hem aan de eettafel gezeten en al zijn vragen beantwoord. Het werd een mooi en open gesprek. Met warme gevoelens kijk ik er op terug. Dank je wel, lieve Xavi!