Lezingen met een gouden randje; die creëer je niet, die ontstaan heel organisch. Zo was ik donderdagavond 9 april te gast in de bibliotheek van Harderwijk en daar kijk ik met een heel warm gevoel op terug. We waren met een klein groepje en dat maakte deze lezing extra persoonlijk.

Zo was er een oudere man. Ik gok dat hij eind zeventig was. Hij had zijn zoon meegenomen. Beide mannen luisterden aandachtig en namen alles wat ik vertelde over mijn leven met borderline als een spons in zich op. Aan het einde van de avond zei de oude man: ‘Dit was verhelderend, dank je wel. Ik snap nu beter hoe mijn dochter zich gevoeld moet hebben.’ Deze man verloor namelijk dertig jaar geleden zijn dochter door suïcide, omdat zij niet kon dealen met haar borderline persoonlijkheidsstoornis. Door naar mijn verhaal te luisteren hebben deze man en zijn zoon deels antwoord gekregen op de vragen waar ze al zo lang in stilte mee worstelden. Ik gun ze een stukje berusting in hun rouwproces en moet eerlijk bekennen dat ik sindsdien elke dag wel even aan ze denk. Hun pijn en verdriet heeft me diep geraakt.

Een andere bezoeker was bij de inleiding van mijn lezing al zó hartverscheurend aan het snikken dat ik ook een brok in mijn keel kreeg. Deze lieve vrouw schat ik begin veertig en ze vertelde dat ze altijd sterk moet zijn van zichzelf, maar dat ze dat masker vanavond niet hoefde te dragen, omdat ze nu even met lotgenoten was. Ook haar vriend was mee, want hoe ga je ermee om als je partner borderline heeft? Daarbij was de aanwezigheid van mijn man René weer goud waard en er ontstond een mooi gesprek. René en ik zijn nu bijna 25 jaar samen en hebben het gered. Dit stel gaat er ook 300 procent voor. Bewonderenswaardig, ik duim voor ze.

Lotgenote zijn en tegelijkertijd in de zorg werken; dat is soms best lastig. Zeker als je daarbij je eigen collega’s in de kantine bijna dagelijks hoort losgaan over ‘die borderliners’ die bij hun in behandeling zijn en het volgens hen toch niet gaan redden. Het maakt je klein, onzeker en het kwetst je zo dat je besluit om een andere opleiding te gaan volgen om aan deze grimmige sfeer te ontsnappen. In en intriest, toch?

Zomaar een greep uit de verhalen van deze avond. Op naar de volgende lezing.