In een van mijn vorige columns schreef ik al dat ik mijn zelfaangebrachte snijwonden op mijn lichaam nooit liet hechten. De schaamte en de angst voor vervelende reacties maakten dat ik daarom de grote, lelijke littekens maar voor lief nam.... Continue Reading →
Ik heb het verknald. Na een maandenlange stijgende lijn heb ik weer toegegeven aan mijn destructieve buien. Ik wist geen andere uitweg, maar schaam me diep. Nog onder invloed van kalmerende medicijnen maak ik de simpele optelsom dat ik heb... Continue Reading →
Al weken had ik pijn in mijn rug. Vooral onderin deed het erg zeer en het beperkte me in mijn bewegingen. Toch maakte ik geen afspraak met de dokter. Ik was ervan overtuigd dat het vanzelf wel weer weg zou... Continue Reading →
Ik zit met mijn rug tegen een van de muren van mijn slaapkamer. De deur zit dicht. In mijn linkerhand heb ik stevig een stanleymesje vast. Ik zet het mesje op mijn rechterarm en haal uit. Mijn huid scheurt open,... Continue Reading →
Anika Rooke durft weer vooruit te kijken ‘Mijn vrijwillige opname in de kliniek heeft mijn leven gered’, zegt Anika Rooke. Ze heeft borderline en schrijft hierover columns in het landelijke tijdschrift Mijn Geheim. Gisteren verscheen de eerste aflevering van haar... Continue Reading →
Zo’n elf jaar geleden maakte ik de moeilijkste beslissing uit mijn leven. Ik liet me opnemen in een kliniek voor mensen met een persoonlijkheidsstoornis. Ik was 18, had net mijn vwo-diploma behaald en zag het leven niet meer zitten. Terwijl... Continue Reading →
Verslag van een minisymposium (2002) over zelfbeschadiging In Nederland leven veel mensen die zichzelf opzettelijk verwonden. De meeste van hen houden dit geheim. Bang voor de omgeving. Bang voor de reacties en de veelbetekende blikken. Maar nog veel belangrijker: bang... Continue Reading →
