10 maart 2011 - 10 maart 2012 Ik loop rusteloos door de woonkamer en blijf bij het dressoir even staan. Ik kijk naar de foto waarop mijn moeder hartelijk in de lens lacht. Haar blauwe ogen stralen en ze ziet... Continue Reading →
Het is een stralende herfstdag als mijn zusje en ik met de auto naar het Leuvenumse bos in Harderwijk rijden. Deze middag gaan we op zoek naar een geschikte plek om de as van onze overleden moeder te verstrooien. Mama... Continue Reading →
Een overzicht van tien jaar werken bij de FlevoPost 'Zonder JoJo zou ik doodongelukkig zijn' De tijd lijkt voorbij te zijn geschoten. Ik kan zelf amper geloven dat het alweer tien jaar geleden is dat ik voor het eerst bij... Continue Reading →
Openhartig interview met schrijfster boek ‘Onze dochter had aids’ ‘Het was afwachten totdat Rian doodging’ ‘Ik was geestelijk verlamd en wekenlang verdoofd.’ Zo omschrijft Isa Roijmans haar gemoedstoestand na het overlijden van haar dochter Rian in 1995 aan de gevolgen... Continue Reading →
‘Ik wil niet dat je gaat.’ Mijn stem klonk uitermate koel. Ik liet mijn rechtervoet expres op het gaspedaal van zijn zwarte Peugeot 206 rusten en hoorde het stationaire toerental vrijwel meteen omhoog schieten. Vervolgens schakelde ik in een keer... Continue Reading →
‘Zijn we er al, pap?’ Sanna’s ogen gleden weer af naar het raam. Er leek geen einde aan het bos te komen. Bomen volgden elkaar in hoog tempo op, terwijl de zon tevergeefs probeerde haar lichtstralen door de bladeren te... Continue Reading →
Verslag van een minisymposium (2002) over zelfbeschadiging In Nederland leven veel mensen die zichzelf opzettelijk verwonden. De meeste van hen houden dit geheim. Bang voor de omgeving. Bang voor de reacties en de veelbetekende blikken. Maar nog veel belangrijker: bang... Continue Reading →
De woede steeg naar zijn hoofd. Het zweet stond in zijn handen. Hij had zijn tanden stevig op elkaar. Alles wat hij zag, trapte of gooide hij weg. Hij sloeg zijn handen tegen de betonnen muur, maar voelde geen pijn.... Continue Reading →